آیین مشک زنی

آیین مَشک‌زنی

آیین مشک زنی ؛
مشك در ميان مردم روستا و عشاير ،جنبه ی تقدس داشته است، زيرا مظهر خير و بركت بوده و بقا و حيات جوامع ايلی مبتنی بر رونق و پايداری آن است به همين خاطر برای ستایشش اشعار موزوني وجود دارد كه حكايت از نوعي جاندارگرايی (فتیشیسم) دارد. هنگام مشك زنی، زنان و دختران مشك زن با اين باور كه با « برمشكه » كره زياد میشود، به خواندن اشعار و ابياتی می پردازند و با در دست گرفتن دسته های چوبي دو سر مشك كه به آنها « دسلقرت » گفته میشود، آواز خوانی را شروع کرده و در تمامی مدت مشک زنی ادامه میدهند. اين ابيات در نمونه آوازی این آیین که در این قسمت آورده شده است خوانده میشود:

مه شكه سوره كه م هه ر هووه مه كه ی نه زه ر خودا خه ير كووه مه كه ی
(يعني مشك سرخ و زیبای من هر بار كه تاب می خورد گويی ندای هوهو سر می دهد و خدا را می خواند و خير و بركت را برايم جمع مي كند)

مه شكه كه م ژه نيا ،كول كره په تی له كوو بارم كيه نی قی مه تی
(يعنی مشك من زده شده و همه ی ماست آن تبديل به كره شده است)

مه شكه ت بژه ن ،نيمه رو شه قه ميوانه يل ها تین وه ده مه ته قه
(اي مشك زن مشكت را زودتر بزن هنگام ظهر است مهمانان دارند می آيند)

ئه ر مه شكه ی منی خاترم ديري « هومو ه ی ره » ئه و سه رمناري
( اگر مشك من هستی و خاطرم را می خواهی بايد مرا بدهكارنکنی )

ضبط توسط ساسان فاطمی

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*