نورمحمد درپور

” ما خواننده دو جور داريم. حقيقی داريم و مجازی. خوانندۀ حقيقي هرچه رسيد را نمي‌خواند. يک خواننده‌ی خوب بايد اول بسته به خدا باشد. قلب و روح و سر و خفي و اخفا (پنج لطايف ذکر الله) را داشته باشد. سخن معرفه الله که از دهانش بيرون شد سخن ديگری نبايد از آن دهان بيرون شود. سخنی بايد باشد که به شريعت لطمه نزند. از آنجايي‌که خواننده‌های عرفان فقط منقبت خوانی‌ مي‌کنند به هيچ‌وجه به اجرای مقام‌های تغزلی و پادايرگی روی نمی‌آورند. يعني مرز اين موسيقي مشخص است و عدول از آن به هيچ‌وجه جايز نيست.”

گوشه‌هایی از گفتگوی نورمحمد درپور با غفور محمدزاده

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*